Rewolta Organowa - Wieczór premier

Jean Guillou organy autorytet i legenda świata muzycznego,organista tytularny kościoła św. Eustachego w Paryżu (Francja)

Hansjörg Albrecht organy, dyrygent Münchner Bachchor w Monachium (Niemcy
Martin Baker organy, organista tytularny z Westminster (Wielka Brytania)
Bernhard Buttmann organy, organista tytularny kościoła św. Sebalda w Norymberdze  (Niemcy)
Winfried Bönig organy, organista Katedry Kolońskiej (Niemcy)
Roberto Bonetto organy, organista z Werony (Włochy)
Jürgen Geiger organy, organista z Monachium (Niemcy)
Filipe Verissimo organy, organista tytularny kościoła Lapa w Porto (Portugalia)
Roman Perucki organy, I. organista Katedry Oliwskiej (Gdańsk)
Helène Colombotti perkusja
Johannes Skudlik dyrygent (Niemcy)

PROGRAM KONCERTU

JEAN GUILLOU (*1930) Improwizacja na temat impresji filmowej „Solidarność“
na wielkie organy symfoniczne

materiały filmowe dzięki wsparciu Video Studio Gdańsk

JEAN GUILLOU (*1930) Collogue No.5 op. 19 (1969)
na organy i fortepian

Jean Guillou fortepian
Johannes Skudlik wielkie organy symfoniczne
 

* światowa premiera * światowa premiera * światowa premiera
PAWEŁ SZYMAŃSKI (*1954) Cztery tańce heweliańskie (Four Hevelian Dances)
na dwa pozytywy i duże organy
dedykowany prof. Romanowi Peruckiemu

utwór napisany na zamówienie Polskiej Filharmonii Bałtyckiej dzięki wsparciu

Hansjörg Albrecht pozytyw
Winfried Bönig pozytyw
Roman Perucki wielkie organy symfoniczne
 

JOHANN SEBASTIAN BACH (1685-1750) Koncert a-moll na cztery klawesyny, smyczki i basso continuo BWV 1065 (transkrypcja Koncertu h-moll op.3 nr 10 RV 580 na 4 skrzypiec i wiolonczelę Antonio Vivaldiego)
na 4 pozytywy i wielkie organy symfoniczne

Hansjörg Albrecht pozytyw
Martin Baker pozytyw
Winfried Bönig pozytyw
Bernhard Buttmann pozytyw
Jürgen Geiger wielkie organy symfoniczne
 

JEAN GUILLOU  (*1930)  La Révolte des orgues op.69  (2007)
na 9 organów i perkusję

Jean Guillou  wielkie organy symfoniczne

Jean Guillou wielkie organy symfoniczne
Hansjörg Albrecht pozytyw
Martin Baker pozytyw
Roberto Bonetto pozytyw
Winfried Bönig pozytyw
Bernhard Buttmann pozytyw
Jürgen Geiger pozytyw
Roman Perucki pozytyw
Filipe Verissimo pozytyw
Hélène Colombotti perkusja
Johannes Skudlik dyrygent
 

O wyjątkowości tego projektu decyduje fakt, że wszystkie instrumenty „muzycznego buntu” (organy, pozytywy i fortepian) będą rozmieszczone w całej przestrzeni akustycznej Sali Koncertowej na Ołowiance. Publiczność znajdzie się w centrum akcji muzycznej, w prowadzonej przestrzennie dyskusji i polemice dźwięków.
Jean Guillou jako muzyk samouk w wieku 12 lat zaczął pełnić funkcję organisty w kościele St. Serge w Angers. W latach 1945-1955 studiował w Konserwatorium Paryskim, a jego nauczycielami byli Marcel Dupré, Maurice Duruflé i Olivier Messiaen. W 1955 został profesorem organów i kompozycji w Instytucie Muzyki Sakralnej w Lizbonie. Ze względów zdrowotnych przeniósł się do Berlina w 1958. Od 1963 pełni funkcję organisty tytularnego w kościele św. Eustachego w Paryżu.
 

---

Jean Guillou o swojej kompozycji "Colloque N° 5"

"Colloque" (kolokwium, sympozjum) to pojęcie, przy którym odwołuję się do Erazma, ale oczywiście także do Platona, a nawet bliżej naszych dni, do Paula Valéry. W tym utworze, zamiast ludzi rozmawiających ze sobą, występują instrumenty, które spotykają się nawzajem. W ośmiu "Colloques", które powstały do tej pory, wybrane zostaną niezwykłe kombinacje instrumentów. Często są to tak przeciwstawne instrumenty, jak fortepian, organy i perkusja lub marimba. Pełnią one rolę charakterystycznych osobowości, które prezentują z przekonaniem swoje pomysły, są sobie sprzeczne, a jednak wzajemnie na siebie wpływają. Fortepian na przykład wręcz wybija swoją rytmiczno-motoryczną siłę przebicia organom; organy współdzielą z kolei z fortepianem ich nieustannie płynący, ekspansywny i przyjemny dźwięk.
W "Colloque N° 5" fortepian i organy pojawiają się wspólnie, lecz mimo to są sobie obce, niezdecydowane, ciche, jakby chodziły na palcach. Jak dwoje ludzi, którzy szukają się nawzajem, a jednocześnie unikają, którzy krążą potem wokół siebie i wypowiadają się wzajemnie na temat swoich twierdzeń; i którzy czasami sprzeciwiają się sobie głośno i gwałtownie. W końcu spotykają się wspólnie, w żywej i błyskotliwej pantomimie, przerwanej nagle przez powrót motywu otwierającego. W repryzie pantomima ta staje się wreszcie konkluzją wszystkich prób zbliżenia i retorycznej wymiany dźwiękowych uderzeń.

Paweł Szymański - Cztery tańce heweliańskie (2011)

Dopatrywanie się związków sztuki z przyrodą często bywa naiwnym i nieuprawnionym procederem umysłowym. Tak więc Cztery tańce... nie odwołują się ani do właściwości komet ani do zjawisk na Słońcu - czym zajmował się słynny Gdańszczanin Jan Heweliusz. Jednak - jeśli przyjąć, że wszystko, co jest, jest częścią tej samej jedynej rzeczywistości - to również człowiek i wytwory jego umysłu (nie wyłączając sztuki, czy matematyki) znajdują tam swoje miejsce.

Heweliusz, jako astronom urodzony niespełna czterdzieści lat po Keplerze, bez wątpienia zdawał sobie sprawę z fundamentalnej roli okresowości w naturze. Mógł z pewnością zauważyć (choć nie ma dowodów na to, że rozważał tę kwestię patrząc w niebo) że również w sztuce - w tym w muzyce (zwłaszcza tanecznej) okresowość jest jedną z naczelnych zasad, choć przybiera formy znacznie bardziej prymitywne w porównaniu z tymi, które obserwujemy w przyrodzie.

Ta myśl towarzyszyła mi, kiedy pisałem Cztery tańce.

Do napisania utworu na duże organy i dwa pozytywy, zainspirował mnie Prof. Roman Perucki - Jemu też kompozycja jest dedykowana.

Utwór zamówiła - dzięki wsparciu Fundacji Siemensa - Polska Filharmonia Bałtycka w Gdańsku.

Paweł Szymański
 

La Révolte des orgues op.69  (2007)

La Revolte des Orgues op. 69 zostało ukończone w roku 2007. Jest to utwór na osiem przenośnych organów umieszczonych wśród widowni, z towarzyszeniem jednoosobowej perkusji, dużych organów i dyrygenta. Wybrałem taki właśnie tytuł, ponieważ pragnąłem jednocześnie przywołać na myśl wiele różnych skojarzeń i znaczeń etymologicznych oraz umożliwia szeroką ekspresję.
Łacińskie słowo revolvere może być użyte w znaczeniu: „zawrócić, podróżować w przeciwnym kierunku” jak również: „rozwijać zwój manuskryptu”, „kartkować, przeglądać książkę” czy: „opowiadać historię, wymieniać się informacjami”. Istnieje także czasownik w języku włoskim rivoltare, który może oznaczać wymianę, rivolgere: „sprawdzać, konsultować” i rivolgimento – „nagła zmiana”. Wszystkie te pierwotne znaczenia oraz bogata historia semantyczna skłoniły mnie do nadania tytułu: La Revolte dziełu, które może wywoływać wiele poruszeń, odzewów oraz bardziej lub mniej kontrolowanych głosów.
W zasadzie utwór zakłada również podróż powrotną, skoro poprzez umieszczenie wśród słuchaczy ośmiu organów pragnę przywołać dawny zwyczaj umieszczania organów w pobliżu zgromadzenia. Istnieje także pewna zbieżność z moim innym projektem sprzed trzech lat pt. Organy ze zmienną strukturą, który w owym czasie nie został zrealizowany.
Wyobrażam sobie, że przeglądam manuskrypty przedstawiające tysiące historii na temat kościelnych organów na przestrzeni stuleci oraz mniej znane, chaotyczne, ukryte i burzliwe ale nie mniej chwalebne i bohaterskie historie kościelnych organistów. Kartkuję strony opisujące szczegóły tysięcy zdarzeń i konfliktów interesów, którymi zostali obciążeni organiści, a których ani religia ani sztuka nie potrafiły uporządkować. Radzę się Manesa Ktesibiosa a w opowiadaniu historii posiłkuję się starożytnymi fletami i fletnią Pana by na końcu wrócić do Popołudnia Fauna.
Wszystkie wymiany między instrumentami rozmawiającymi między sobą z różnych miejsc mogą wywoływać nagłe zwroty – i kto wie – może jakieś ponowne narodziny. Jakkolwiek się prezentuje ze swoją rewolucyjną poetyką, utwór ten ma w sobie pewne cechy poematu symfonicznego.
Pochodzenie tego dzieła związane jest z moim projektem organów dla nowej sali koncertowej na Teneryfie. Pomysł na kompozycję zrodził się po tym, jak zaplanowałem organy, rozmiary piszczałek i ich rozmieszczenie w ośmiu skrzyniach wokół audytorium oraz dopasowanie ośmiu dodatkowych klawiatur. Wbrew pierwotnym założeniom, pierwsze wykonanie miało jednak miejsce w bazylice w Landsbergu niedaleko Monachium, 12 maja 2007 roku, z udziałem następujących wykonawców:
Jean Guillou – na wielkich organach
Na organach przenośnych:
Martin Baker (Westminster)
Winfried Bönig (Kolonia)
Robert Bonetto (Werona)
Bernhard Buttmann (Norymberga)
Silvio Celeghin (Padwa)
Jürgen Geiger (Monachium)
Gianpaolo di Rosa (Porto/Rzym)
Jürgen Wolf (Lipsk)
Helene Colombotti (perkusja)
Dyrygent: Johannes Skudlik

Drugie wykonanie dzieła miało miejsce 19 czerwca 2007 roku w kościele Św. Eustachego w Paryżu przy użyciu ośmiu przenośnych organów przywiezionych z Niemiec, z udziałem tych samych wykonawców, za wyjątkiem Martina Bakera, którego zastąpił Anton Phibes (Palermo).
Jean Guillou

Późniejsze wykonania: La Revolte des Orgues”:
RZYM, San Paolo , listopad 2008
BORDEAUX, Katedra, wrzesień 2009
Obydwa wydarzenia w ramach Festiwalu Organowego EURO VIA FESTIVAL
FILHARMONIA MONAHIJSKA, 2010
FILHARMONIA W KOLINII, 2010
Porto Igreja da Lapa, Hiszpania, 2010
POLSKA FILHARMONIA BAŁTYCKA WGDAŃSKU, 2011
Następne planowane koncerty – w Filharmonii Berlińskiej i Arenie w Weronie (Włochy)

INFORMACJE O POCHODZENIU INSTRUMENTÓW

Wielkie organy symfoniczne  zbudowane przez  firmę Kuhna  dla katedry w Lozannie (1955-65) w Szwajcarii, zamontowane  w Sali Koncertowej Polskiej Filharmonii Bałtyckiej w Gdańśsu w roku 2004 (VI).

8 pozytywów:
pierwsze siedem pozytywów pochodzi z Bawarii w Niemczech, ostatni z Gdańska

1.      Pozytyw zbudowany przez  Siegfrieda Schmid, Immenstadt w Bawarii
2.      Pozytyw zbudowany przez  Gunnara  Schmida, Kaufbeuren  Bawarii
3.      Pozytyw zbudowany przez  Josefa  Maiera, Hergensweiler w Bawarii
4.      Pozytyw z  Parafii  św. Lorenza  w  Kempten, Bawaria
5.      Pozytyw z Parafii  Mariä Himmelfahrt w Landsbergu, Bawaria
6.      Pozytyw z Parafii św. Józefa w Memmingen, Bawaria         
7.      Pozytyw z Kościoła Ewangelickiegio w Obersdorf, Bawaria
8.      Pozytyw zbudowany przez Józefa Mollina (Organmistrzostwo  Zdzisław Mollin), Polska Filharmonia Bałtycka w Gdańsku

NOTKI ARTYSTÓW

JEAN GUILLOU
autorytet i legenda świata muzycznego, organista tytularny  kościoła św. Eustachego w Paryżu (Francja)

Urodzony w 1930 roku w Angers swoją kreatywność wyraża w wielu formach działań artystycznych.

Jako interpretator i wykonawca znacząco poszerzył techniczne granice gry na organach. Jako pianista wskrzesił Sonatę fortepianową Juliusa Reubke, ucznia Liszta, który zmarł w wieku zaledwie 24 lat pozostawiając za sobą dwa ogromne dzieła: Sonatę fortepianową i Sonatę organową. Jean Guillou jest jedynym muzykiem, który wykonał i nagrał oba te utwory razem. W roku 2002 zainaugurował organy pedałowe Borgato w Teatrze Olimpico De Vicenza oraz w Opéra Royal w Versalu.

Jako kompozytor, od najmłodszych lat, rozwijał wyjątkowy świat muzyczny z silną indywidualną elokwencją dramaturgiczną. Odkrył nową naturę palety organowej i przedstawił ją konfrontując z fortepianem (Colloquesnr 2, nr 4, nr 5 , nr 7) lub z innymi instrumentami: skrzypcami, wiolonczelą, fletem, klarnetem, perkusją, marimbą i głosem ludzkim jak również w siedmiu koncertach na organy i orkiestrę. Jego świat muzyczny znajduje wyrażenie w 3 Symfoniach, 2 Koncertach fortepianowych, Koncercie puzonowym, utworach wokalnych, muzyce kameralnej (zwłaszcza Trio na wiolonczele, Kwartet obojowy i smyczki oraz Trio na perkusje) a także utworach na fortepian. Jego muzyka jest publikowana przez Schott Musik.

Jako improwizator Jean Guillou  nadał nową dynamikę autentycznie kreatywnej improwizacji wyzwolonej ze schematów przeszłości.

Guillou - wynalazca nowego sposobu myślenia o organach ­- ­­­­zastosował nowe pomysły do gry na rozmaitych organach w Alpe d’Huez, w Konserwatorium w Neapolu, w Zurich Tonhalle, w sali koncertowej Tenerife, w “Chant d’Oiseaux” w Brukseli oraz w Kościele Portugalskim w Rzymie. Jego projekt organów dla Teneryfy podzielonych na 8 skrzyń i 12 zestawów dźwiękowych nadaje instrumentowi dramaturgicznego wymiaru, granego na stole składającym się z 4 klawiatur z dodatkowymi 8 klawiaturami, obsługiwanych przez 9 organistów. Ten pomysł stanowił założenie jego dzieła pt: “La Révolte des Orgues”, które miało premierę 12 maja 2007 roku w Landsbergu. Rozwój tej koncepcji przyczynił się do powstania “Variable Structure Organ”, opisanej w jego własnej książce pt: “L’Orgue, Souvenir et Avenir” (Organy – pamięć i przyszłość), która ma już 4 wydanie we Francji (Éd. Symétrie w 2010) i drugie wydanie w Niemczech. Książka opowiada historię organów, rozwija jego koncepcję nt złożonej natury tego instrumentu, którą autor chce dodatkowo nasycić poetyckim bogactwem.

Jako pisarz, Jean Guillou opublikował wiele tekstów o muzyce jak również własną poezję i teksty literackie. Wiele z jego kompozycji opartych jest na jego własnych tekstach literackich: „Alicja w krainie organów” na organy i narratora, „Aube” (Świt) na 12 głosów i organy, “Poème de la Main” na sopran i organy, „Echo” na chór i grupę muzyczną.

Jean Guillou w latach 1970-2005 wykładał na Meisterkursus w Zurichu obok Geza Anda, Nathana Milsteina, Gregora Piatigorskiego i Vladimira Spivakova ucząc 300 młodych muzyków z całego świata.

Universal wydał w 2009 roku kompletne nagrania z lat 1960/70 (w sumie 13 CD) a w 2010 wydał ponownie albumy nagrane w latach 90. z jego utworami na organy, inne instrumenty i głosy. Philips/Universal wydało także komplet dzieł J.S.Bacha na podwójnym fortepianie Borgato, płytę z utworami Mozarta i 3 płyty nagrane w konserwatorium w Neapolu. Jego dyskografię uzupełniają nagrania pod etykietą Dorian, Festivo, Pierre Vérany, Carrara, Augure.

Wywiad-rzeka przeprowadzony przez Jörg Abbinga, wzbogacony wieloma tekstami został wydany w Niemczech w 2006r. (“Jean Guillou, Colloques”, Dr. J. Butz Musikverlag, 2006).

Jego twórczość jest też przedmiotem badań i opracowań naukowych, m.in. przez Jean-Philippe Hodant (“Rhetoric and Dramaturgy in the Works of Jean Guillou”, po francusku), Thomas Dahl (na temat jego koncertów), Giampaolo di Rosa (na temat sztuki strojenia i jej roli strukturalnej) a także prace analityczne Sylviane Falcinelli.

 

ROBERTO BONETTO
główny organista w Isola Della Scala Abbey (Werona) i profesor w Konserwatorium w Weronie.

Naukę gry na fortepianie i organach rozpoczął w bardzo młodym wieku. W Konserwatorium Padewskiego uzyskał dyplom z wyróżnieniem w klasie organów i kompozycji organowej u profesora Renzo Buja. Następnie studiował grę na klawesynie w Konserwatorium w Weronie u profesora Constantini i kompozycję u profesora Zanona.

Studia podyplomowe kontynuował u J. Langlais, Litaize, Daniela Rotha, Koopmana oraz interpretację romantyczną u Naji Hakim. Jego kariera koncertowa rozwija się między różnymi krajami europejskimi a Japonią.

Jako wykonawca muzyki kameralnej uczestniczy w wielu formacjach instrumentalnych i wokalnych, z których szczególnie warto podkreślić kwartet dęty „Organa et bucinae” z Verona Arena. Nagrywał dla wydawnictwa „Rainbow” i telewizji.

 

WINFRIED BÖNIG
organista Katedry w Kolonii (Niemcy), profesor literatury organowej i organistyki liturgicznej w Wyższym Instytucie Muzycznym w Kolonii

W roku 2001 został mianowany głównym organistą Katedry w Kolonii, a od 1998 roku jest profesorem literatury organowej i organistyki liturgicznej w zakładzie sakralnej muzyki liturgicznej w Wyższym Instytucie Muzycznym w Kolonii.

Naukę gry na organach rozpoczął w wieku 13 lat u Wolfganga Wunscha , organisty w katedrze jego miasta rodzinnego - Bambergu. W 1978 roku został przyjęty do klasy organów profesora Franza Lehrndorfera w Monachijskim Wyższym Instytucie Muzycznym. Po zdaniu egzaminów z wyróżnieniem podjął studia muzyczne w klasie dyrygentury i podyplomowe studia organowe. W 1992 roku otrzymał tytuł doktora nauk muzycznych na Uniwersytecie w Augsburgu. W latach 1984-1998 był organistą i dyrygentem w kościele Świętego Józefa w Memmingen i pochwalić się może niezwykłymi osiągnięciami w dziedzinie muzyki organowej i chóralnej. Za swoje osiągnięcia otrzymał nagrodę miasta Memmingen.

Równolegle do intensywnej pracy liturgicznej w Katedrze kolońskiej udziela się koncertowo. Letni cykl koncertów organowych w Katedrze cieszy się dużą popularnością i uznaniem nie tylko w Niemczech.

Jako organista koncertowy odbył też wiele tournee w Europie i Chinach. Był pierwszym wykonawcą wielu współczesnych kompozytorów i nagrał wiele utworów z szerokiego repertuaru.

Jego sensacyjna transkrypcja organowa Wariacji Goldbergowskich Bacha została również opublikowana na CD.

 

BERNHARD BUTTMANN
organista tytularny kościoła św. Sebalda w Norymberdze  (Niemcy)

Urodzony w 1958 roku Bernhard Buttmann edukację muzyczną w dziedzinie gry na organach, muzyki liturgicznej oraz dyrygentury orkiestrowej otrzymał w Wyższym Instytucie Muzycznym w Monachium, jego rodzinnym mieście. Po ukończeniu studiów podyplomowych w klasie organów u profesor Hedwig Bilgram ukończył również studia u Michaela Schneidera, Floor Peeters i Alberta De Kerk.

W latach 1985-2002 Bernhard Buttmann pracował w Kościele Chrystusa w Bochum, w ściśle współpracując z tamtejszą orkiestrą symfoniczną. Dyrygował cyklem koncertów organowych w Bochum oraz zaznaczył się w regionie wykonaniem cyklu koncertów Bacha. W latach 1987-1994 był dyrektorem artystycznym Bielefeld Musical Association. W międzyczasie, wykładał w Wyższym Instytucie Muzycznym w Dortmundzie

Już podczas studiów Bernhard Buttmann otrzymał prestiżowe nagrody w wielu międzynarodowych konkursach: Johann Sebastian Bach w Lipsku w 1980r., Antonio Bruckner w Linz w 1982r., czy Karl-Richter w Berlinie w 1988r.

Trasy koncertowe tego wielostronnego muzyka, organisty, klawesynisty i dyrygenta prowadziły do wielu miast Niemiec oraz festiwali w Anglii, Włoszech, Hiszpanii, Polski, Rosji i innych.

Bernhard Buttmann na zaproszenie Uniwersytetu w Bochum zaprojektował wielkie organy koncertowe dla Audytorium Maximum tej uczelni oraz w tym samym czasie uczestniczył w projektowaniu organów w Sali Koncertowej Dortmundu. Na obu instrumentach artysta dokonał nagrań wielu CD z muzyką organową od czasów baroku do utworów kompozytorów współczesnych.

Od roku 2002 Bernhard Buttmann jest dyrektorem muzycznym St. Sebald – najstarszego kościoła Nurymberdze, który przez wieki dzięki muzykom takim jak Conrad Paumann, Johan Pachelbel czy ostatnio Werner Jacob, przykuwał uwagę i wzbudzał szerokie zainteresowanie.

FILIPE VERISSIMO
organista tytularny kościoła Lapa w Porto (Portugalia)

Filipe Verissimo (Porto, 1975) ukończył muzykę liturgiczną na Katolickim Uniwersytecie Artystycznym Portugalii, gdzie studiował organy (literaturę i improwizację) oraz dyrygenturę chóralną i orkiestrową. Swoje studia organowe uzupełnił później nauką w Paryżu u Oliviera Latry i Erica Lebrun.

W 2002 roku został mianowany dyrektorem chóru i organistą w kościele Lapa w Porto, w którym znajdują się największe organy symfoniczne w Portugalii. Od tamtego czasu intensywnie pracuje jako organista orz dyrektor chóru i orkiestry.

Jako organista koncertował w najważniejszych festiwalach Portugalii i Europy. Aktualnie jest członkiem międzynarodowego zespołu organistów wykonującego w Europie „La Révolte des Orgues” na wielkie organy, osiem pozytywów i perkusję, skomponowaną przez Jeana Guillou. Najważniejsze wykonania tego utworu odbyły się w Katedrze w Bordeaux, Filharmonii Monachijskiej i Filharmonii w Kolonii. W maju 2010 roku był organistą podczas Mszy sprawowanej przez Papieża Benedykta XVI w Avenida dos Aliados , co uznaje za jedno ze swoich największych osiągnięć w karierze.

Jako dyrektor i dyrygent chóru w każdą niedzielę podczas mszy w kościele Lapa prezentuje szeroki repertuar chóralnej muzyki liturgicznej. Jako główny dyrygent polifonicznego chóru w Lapa  oraz orkiestry „Sine Nomine” przygotował i wykonał utwory z repertuaru symfoniczno-chóralnego: Oratorium Bożonarodzeniowe, 4 Msze luterańskie J.S. Bacha, wszystkie Msze W.A. Mozarta, Mesjasza G.F Haendela, Requiem G. Fauré, Mszę D- dur A. Dvořáka, Oratorium Bożonarodzeniowe  C. Saint-Saensa, Mszę - Gloria G. Puccinniego i inne.

Poświęcił się również pierwszej publicznej prezentacji dzieł Canona Ferreira dos Santos, wśród których motety i kanony oraz zasługujące na szczególną uwagę Msza na trzy głósy żeńskie, flet, obój i organy oraz Msza na głosy męskie unisono, klarnet, fagot i organy, Oratorium Bożonarodzeniowe na sopran, trąbkę i organy oraz Pasja według św. Jana (w jęz. portugalskim) na solistów, chór i orkiestrę.

Martin Baker
organista tytularny Katedry w Westminster (Wielka Brytania)

Od 2000 roku jest głównym muzykiem (Master of Music) Katedry Westminsterskiej. Przedtem przez osiem lat był organistą (w stopniach Sub-Organist i Acting Organist) i mistrzem chóru w Opactwie Westminsterskim.

Urodził się w Manchesterze w 1967 roku, a wykształcenie otrzymał w Chetham’s School of Music i Downing College w Cambridge. Zanim w wieku 24 lat został organistą Opactwa Westminster pracował w londyńskich katedrach Westminster i Świętego Pawła. Jego występy i ich transmisje oraz nagrania z chórem Opactwa otrzymały szerokie uznanie krytyki. Odbywał tournee z chórem Opactwa we Francji, Niemczech, Rosji, na Ukrainie, w Norwegii, Polsce i Stanach Zjednoczonych.

Martin Baker jest także uznanym dynamicznym dyrygentem chóralnym. Odkąd został zatrudniony jako Master of Music w katedrze Westminsterskiej chór uzyskał głębokie uznanie w Kościele  katolickim i szerokim świecie muzycznym. Od roku 2000 Martin Baker przygotował i dyrygował kilka premierowych wykonań mszy chóralnych – Jamesa MacMillana, Sir Petera Maxwella Davisa, Judith Bingham, Johna Tavenera i Stephena Hough – które otrzymały szerokie uznanie krytyki. Chór kontynuował serię bardzo udanych nagrań w wydawnictwie Hyperion, ostatnie z nich to Nieszpory na Boże Narodzenie oraz Lamentacje Palestriny. Pod jego dyrekcją chór obył tournee w USA, na Węgrzech, w Niemczech, Belgii, Norwegii i we Włoszech.

Jest również bardzo pożądanym organistą na całym świecie. Występując regularnie w Wielkiej Brytanii ostatnio koncertuje również we Francji, Holandii, Niemczech, Hiszpanii, Chorwacji, Węgrzech Austrii i USA, Moskwie i Syberii.

Zdobywca nagrody w konkursie improwizacji St Alban’s Improvisation Competition w 1997 roku uczynił improwizację jednym ze stałych elementów swoich występów recitalowych. Podniósł także rangę organów w Katedrze Westminsterskiej zarówno dzięki cotygodniowym recitalom improwizacji jak i dzięki wznowieniu dorocznego Wielkiego Festiwalu Organowego, jednego z najbardziej prestiżowych koncertów organowych w Wielkiej Brytanii. Jego wykonania są podziwiane za ich werwę i spontaniczność. The Independent skomentował jego wykonania w następujący sposób: jest ognisty, dynamiczny i przede wszystkim „żywym” graczem.

Hansjörg Albrecht
dyrygent, organista i klawesynista jest także Dyrektorem Artystycznym Monachijskiego Chóru i Orkiestry Bachowskiej

W 2009 roku przejął Hamburg Sinfonietta i jest również stałym Dyrygentem Wizytującym Kolegium Bacha w Monachium oraz chóru Carla-Philippa-Emanuela - Bacha w Hamburgu.

Z tymi zespołami oraz we współpracy z innymi orkiestrami rozwinął nowy program (z wyjątkowymi utworami symfonicznymi na chór i orkiestrę, utworami orkiestrowymi, operami w wersjach koncertowych od Bacha po Messiaena) oraz jest regularnym gościem w najsłynniejszych salach koncertowych oraz europejskich festiwalach muzycznych: Settembre Musica, Heidelberger Frühling, Festspiele Europäische Wochen Passau, Internationale Gustav-Mahler-Musikwochen Toblach, Dresdner Musikfestspiele oraz Summer Festival of Bayerischer Rundfunk.

Jako dyrygent pracował z takim artystami jak Arabella Steinbach, Sharon Kam i Annette Dasch oraz  z takimi orkiestrami jak Orchestra Sinfonica Nazionale della RAI, Orchestra del Teatro di San Carlo Naples, Orchestra Sinfonica Siciliana, Prague Philharmonia, Bavarian State Orchestra, Münchner Rundfunkorchester, Hamburger i Münchner Symphoniker, Deutsche Staatsphilharmonie Rheinland-Pfalz, Philharmonisches Orchester Lübeck, Chamber Orchestra Carl Philipp Emanuel Bach Berlin oraz Bach Collegium Stuttgart & Gächinger Kantorei.

Poza dyrygowaniem (w Monachium, Hamburgu, Berlinie, Frankfurcie, Rzymie, Turynie, Neapolu, Genui, Mediolanie, Palermo, Gdańsku, Warszawie i innych) regularnie występuje jako solista lub asystując w koncertach muzyki kameralnej i nagraniach albumów (z takimi artystami jak Albrecht Mayer, Yaara Tal & Andreas Groethuysen, Andres Mustonen, Matthias Eisenberg, Jean Guillou, Veronika Eberle i the Kuss-Quartett).

Hansjörg Albrecht występował jako solista w dużych halach koncertowych i katedrach Berlina, Kolonii, Hamburga, Monachium, Lipska, Pragi, Rygi, Madrytu, Porto, Lyonu, Nowego Jorku oraz gościnnie z orkiestrami Israel Philharmonic Orchestra, the Los Angeles Opera Orchestra, St. Luke's Chamber Orchestra New York, Orchestre de la Swisse Romande, Orchestra Sinfonica di Santa Cecilia Rome, Camerata Salzburg, Czeską Orkiestrą Filharmoniczną oraz Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks.

Przez 5 lat bardzo intensywnie współpracował w wielu działaniach artystycznych ze śpiewakiem i dyrygentem Peterem Schreierem.

Hansjörg Albrecht, który jest jednym z najbardziej wielostronnych muzyków młodszej generacji, urodzony we Freibergu w Saksonii edukację muzyczną otrzymał najpierw będąc członkiem Dresden Kreuzchor a później studiował dyrygenturę i grę na organach w Hamburgu, Lyonie i Kolonii. Jeszcze w trakcie studiów został asystentem organisty w głównym kościele Hamburga – St. Michaelis i był nim przez kolejne siedem lat.

Oprócz wielu nagrań radiowych i telewizyjnych w Niemczech, Austrii, Włoszech, Hiszpanii, Czechach, Polsce i USA, ma też wyłączną umowę z wytwórnią OehmsClassics od roku 2006, z którą jak dotąd nagrał utwory Bacha, Brahmsa, Wagnera, Musorgskiego, Rachmaninowa, Strawińskiego  i Poulenca,

Hélène Colombotti

Urodzona w 1980 roku w Rouen we Francji studiowała w CNR w Paryżu u  Frédéric Macareza a także w CNSM w Paryżu u M. Cerutti, F. Jodeleta i E. Sammuta, gdzie uzyskała dyplom DFSz wyróżnieniem w klasie perkusji. W tym samym roku rozpoczęła intensywne studia korzystając z programów wymiany studentów z CNSM w Lyonie, gdzie pracowała z J. Geoffroyem. Nagrodzona w konkursie „avant scènes" w 2004 roku, gdzie wykonywała koncert “ Brume de sable" kompozytora Graciane Finzi w Cité de la musique w Paryżu.

Wspólnie z jej kwartetem perkusyjnym Colombotti otrzymała nagrodę SACEM w konkursie zespołów muzycznych w Fnapec oraz podczas międzynarodowego konkursu ARD w Monachium. Była także finalistką międzynarodowego konkursu wibrafonów w 2005 roku. W latach 2005-07 była stypendystką Mécénat Musical Société Générale.

Hélène Colombotti grała także z orkiestrami o międzynarodowej reputacji : Ensemble Intercontemporain, Orchestre National de France, Orchestre philharmonique de Radio France, Orchestre National de Lyon, Ensemble Court-circuit,Ensemble Itinéraire, Ensemble TM+ oraz the Ensemble Alternance. Została również zaproszona jako solistka na festiwal de Pâques de Deauville oraz Festival Musique à l'Empéri jak również koncertowała w Salle Cortot, Cité de la musique, oraz w Menneval. W roku 2004 wspólnie z Victorią Harmandjievą, Mara Dobresco i Elisa Humanes koncertowała z kwartetem Face-à-face na dwa fortepiany i dwie perkusje. Ostatnio coraz bardziej angażuje się w zespole muzyki współczesnej Multilatérale, Atelier lyrique de Haute Normandie, oraz w zespole Diagonal and Sillage.

Jürgen Geiger
organista z Monachium (Niemcy)

Jürgen Geiger  urodził się w 1976 roku. Otrzymał bardzo gruntowną edukację w zakresie gry na fortepianie, organach oraz dyrygentury pod opieką Johannesa Skudlika. Następnie ukończył studia muzyczne "Staatlichen Hochschule für Musik und Theater" w Monachium. Studiując u profesora Michaela Schäfera zdał egzamin koncertowy na fortepian i udoskonalił umiejętności gry na tym instrumencie poprzez kolejne studia oraz akompaniament wokalny u profesora Wolframa Riegera. W tym samym czasie uzyskał dyplom w klasie organów i improwizacji organowej (pod opieką Wolfganga Hörlina). Równolegle do tego zdecydował się ukończyć studia muzyki kościelnej na poziomie A-level uzyskując tytuł edukatora muzycznego. Ponadto, podczas studiów magisterskich otrzymał ważne inspiracje od pianisty Paula Badura-Skoda (Wiedeń), organisty Wolfganga Seifen (Berlin) oraz Theirry’ego Escaicha (Paryż).

Wraz ze stypendium dla młodych muzyków Jürgen otrzymywał wsparcie z Yehudi Menuhin Organisation "Live Music now". W roku 1996 otrzymał nagrodę miasta Landsberg on Lech dla młodych muzyków. Wygrywał również nagrody i był finalistą wielu międzynarodowych konkursów w improwizacji organowej: Orgues sans frontiers (Saarbrücken), Fugato (Bad Homburg), Stift Schlägl (Austria), St. Albans (Wielka Brytania).

Aktualnie Jürgen Geiger koncertuje jako organista, pianista oraz wykonawca muzyki kameralnej w  całej Europie z uznanymi muzykami i dyrygentami. Dla przykładu w 2007 roku wziął udział w pierwszym wykonaniu „La Revolte des Orgues" op.69 Jeana Guillou – kompozycji na osiem instrumentów umieszczonych wśród publiczności. W utworze tym występuje również perkusja, duże organy, przenośne organy i sam dyrygent. Jego kompozycja i wirtuozerskie wykonanie otrzymały najwyższe pochwały od tak znanych muzyków jak kompozytor monachijski Enjott Schneider, Jean Guillou (Paryż) czy Petr Eben (Praga).

Specjalnie na Europejski Festiwal Organowy „Via Claudia Augusta” w 2005 roku skomponował the Divertimento Via Claudia in five movements.

Jego specjalnością w szerokim repertuarze koncertowym jest niezwykle wirtuozerska transkrypcja fortepianowa legendy rosyjskich pianistów Vladimira Horowitza. Właściwie improwizacje nigdy nie zostały zapisane. Jednakże dzięki żmudnej pracy Jürgenowi Geigerowi udało się je odtworzyć używając oryginalnych nagrań.

Obecnie Jürgen Geiger mieszka w Weilheim i jest zatrudniony jako muzyk kościelny w parafii Weilheim.

JOHANNES SKUDLIK
oficjalny organista w głównym kościele Mariae Himmelfahrt w Landsbergu nad Lech (Bawaria)

Johannes Skudlik urodził się w 1957 roku. Po maturze uczęszczał do Monachijskiego Uniwersytetu Muzycznego, gdzie studiował muzykę liturgiczną i grę na organach  u Gerharda Weinbergera i Franza Lehrndorfera.

Od roku 1979 Johannes Skudlik jest oficjalnym organistą w głównym kościele Mariae Himmelfahrt w Landsbergu nad Lech (Bawaria). Założył i dyryguje Oratoryjnym Chórem Landsbergu, kilkoma chórami kameralnymi oraz orkiestrą kameralną Con-brio w Monachium.

Z tymi zespołami wykonywał słynne Msze Haydna, Beethovena, Schuberta, Brucknera, Pucciniego, Mszę b-moll Bacha i jego Pasję św. Mateusza, Requiem Mozarta, Verdiego, Brahmsa oraz oratoria skomponowane przez Hendela, Haydna, Mendelssohna, Dvorzaka i innych. Wykonaniom tym towarzyszyli soliści: Marga Schiml, Monica Pick-Hieronimi, Julie Kaufmann, Peter Schreier, Herman Prey, Aldo Baldin, Harald Stamm, Roberto Sacca, Cornelia Kallisch i Peter Lika, Thomas Cooley i Carlos Mena. Jako dyrygent orkiestry Skudlik wykonywał kompozycje Mozarta (Jupiter, Praga), Beethovena (II i IX Symfonię), Brucknera (VII Symfonię), symfonie we współpracy z członkami Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks.

W roku 2008 dyrygował Orkiestrą Wieku Oświecenia w przedstawieniu na podstawie Wielkiej Mszy B-moll J.S. Bacha w Landsbergu.

Johannes Skudlik wspólnie z jego chórem i orkiestrą był zapraszany na koncerty i festiwale w Grecji, Hiszpanii, Włoszech i Francji. Jako organista i klawesynista Skudlik występował niemal w każdym kraju Europy, w Stanach Zjednoczonych, dalekim Wschodzie, w wielkich salach koncertowych Tokyo, Sankt Petersburga, Wrocławia, Bostonu (na Harvard University), Tonhalle w Zurichu, a także w filharmoniach w Monachium, Hong Kongu i Gdańsku wspólnie z trębaczem Reinholdem Friedrichem. Wielokrotnie występował gościnnie w katedrach w Kolonii, Monachium, Sevilli, Bourges, Treves, Hamburgu, Chester, Salamance, Lozannie, Warszawie, Nowym Jorku (św. Bartłomieja) i Paryskiej Ste. Clothilde.

Kilka razy został również zaproszony na festiwale w Veronie, Zurichu i Kopenhadze. W roku 2000 zadebiutował jako dyrygent w Gasteig Fliharmonii Monachijskiej. W międzyczasie w wydawnictwie Ambitus nagrał 20 płyt na klawesynie, organach i z muzyką kameralną. W 1989 roku wspólnie z Oratoryjnym Chórem Landsbergu i członkami Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks nagrał Requiem Verdiego i Elijah Mendelssohna. Współpracował przy nagraniach również z RIAS Berlin, WGBH Radio Boston, Rai Uno, TVP i telewizją bawarską.

Johannes Skudlik jest także dyrektorem artystycznym wielu festiwali: Landsberger Konzerte, Bayerische Orgelsommer, festiwalu organowego w Palermo. Z jego inicjatywy i pod jego kierownictwem zrealizowano również kilka europejskich festiwali organowych: 2005 Europejski Festiwal Organowy Via Claudia Augusta, 2006 Mozart on his journeys to…, i w 2008 Euro-Via-Festiwal on the Way to Rome, który przez tydzień wypełniony był wydarzeniami artystycznymi i koncertami takich sław, jak: Sir Simon Preston, Naji Hakim, Jean Guillou, Reinhlod Friedrich.

Ponadto, Joahnnes Skudlik jest dyrektorem artystycznym międzynarodowego konkursu organowego Orgelstadt Landsberg i członkiem jury kilku innych konkursów międzynarodowych.

Wykonanie skomponowania  przez Pawła Szymańskiego "Czterech tańców heweliańskich"sfinansowano z dotacji przyznanej przez Ernst von Siemens Musik Foundation.

Impresja filmowa "Solidarność" powstała dzięki wsparciu Video Studio Gdańsk.   

 

---

 

Organizatorzy festiwalu:

        

Producent koncertu: