logotype

Repertuar

Poprzedni miesiąc Poprzedni dzień Następny dzień Następny miesiąc
Rok Miesiąc Do miesiąca

MISTRZOWSKIE SYMFONIE – NOWOWIEJSKI 2017


Niedziela, 7. maj 2017, 19:00
Sala Koncertowa
 Bilety w cenie  10-25zł
KUP BILET 
 Koncert organowy

W związku ze 140. rocznicą urodzin Feliksa Nowowiejskiego Polska Filharmonia Bałtycka organizuje cztery koncerty (trzy recitale i jeden koncert symfoniczny) prezentujące twórczość kompozytora.

Program będzie prezentacją dziewięciu symfonii Feliksa Nowowiejskiego - jednych z najbardziej wartościowych dzieł kompozytora oraz ich wydanie w formie płyty CD.
W celu zainteresowania wielopokoleniowej publiczności postacią i dorobkiem artysty dodatkowo zorganizowane zostanie spotkanie dotyczące biografii twórcy oraz przygotowana zostanie wystawa ukazująca życie i twórczość Feliksa Nowowiejskiego.

Do udziału w projekcie zaproszono wybitne autorytety w dziedzinie muzyki organowej oraz popularyzatorów twórczości Feliksa Nowowiejskiego.

Rudolf Innig – organy
Konrad Mielnik - prowadzenie

Program:
F. Nowowiejski
Symfonia organowa nr 5 e-moll op. 45
Symfonia organowa nr 6 a-moll op. 45

organymale

Feliks Nowowiejski - kompozytor, organista, dyrygent, pedagog i organizator życia muzycznego. Urodzony 7 lutego 1877 w Wartemborku (obecnie Barczewo na Warmii), zmarł 18 stycznia 1946 w Poznaniu.

W latach 1887-93 uczęszczał do Szkoły Muzycznej w Świętej Lipce, w której uczył się harmonii oraz gry na fortepianie, skrzypcach, wiolonczeli, waltorni i organach. W 1893 przeniósł się wraz z rodziną do Olsztyna - tu grał w orkiestrze pułku grenadierów. W 1898 otrzymał I nagrodę stowarzyszenia The British Musician na konkursie kompozytorskim w Londynie za utwór "Pod sztandarem pokoju". W tym samym roku udał się do Konserwatorium Sterna w Berlinie na półroczne studia (teoria, kontrapunkt, kompozycja, gra na organach i wiolonczeli). Po powrocie do Olsztyna, od 1898 do 1900 był organistą w kościele św. Jakuba. W 1900 odbył trzymiesięczny kurs w Ratyzbonie, gdzie w szkole muzycznej pobierał naukę z zakresu chorału gregoriańskiego i polifonii. W tym samym roku został przyjęty do Meisterschule Königliche Akademie der Künste w Berlinie, w której do 1902 studiował kompozycję pod kierunkiem Maxa Brucha. Równolegle odbywał studia z zakresu muzykologii i estetyki w Friedrich Wilhelm Universität. W 1902 otrzymał Nagrodę im. Giacomo Meyerbeera - Prix de Rome za oratorium "Powrót syna marnotrawnego" i "Uwerturę romantyczną". Uzyskane fundusze przeznaczył na dwuletnią podróż artystyczną przez Niemcy, Czechy, Austrię, Włochy, Afrykę, Francję, Belgię, w czasie której spotkał się z Antoninem Dvořákiem, Gustavem Mahlerem, Camillem Saint-Saënsem, Pietro Mascagnim, Ruggero Leoncavallo. Jeszcze w 1903 otrzymał Nagrodę im. Ludwiga van Beethovena w Bonn (ufundowaną przez Ignacego Jana Paderewskiego) za uwerturę "Swaty polskie", zaś w 1904 po raz drugi Nagrodę im. Meyerbeera - za "Symfonię a-moll" (później wycofaną) oraz za "Symfonię h-moll nr 1". Również w 1904 wrócił do Maxa Brucha, u którego kontynuował studia do 1906.

nowowiejski.png
Feliks Nowowiejski, fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe

Po zakończeniu nauki prowadził ożywioną działalność kompozytorską i wirtuozowską. W 1907 otrzymał I nagrodę na konkursie kompozytorskim we Lwowie za utwór "Żałobny pochód Kościuszki na Wawel". W 1909 powrócił do kraju i osiadł w Krakowie. Pełnił tu funkcję dyrektora artystycznego Towarzystwa Muzycznego, występował jako dyrygent na koncertach symfonicznych oraz jako organista. W 1910 na konkursie kompozytorskim we Lwowie, zorganizowanym z okazji 100. rocznicy urodzin Fryderyka Chopina, przyznano mu nagrodę za pieśń solową "Zagasły już". W 1911 zawarł związek małżeński z Elżbietą Mironow-Mirocką, z którego urodziło się pięcioro dzieci. W 1914 otrzymał I nagrodę na konkursie lwowskiego "Echa" za utwór chóralny "Danae".

Po wybuchu I wojny światowej, przez cały okres jej trwania, Feliks Nowowiejski chronił się przed frontem w orkiestrze berlińskiej. Po wojnie osiadł w Poznaniu i czynnie włączył się w nurt odradzającego się życia kulturalnego miasta - organizował koncerty symfoniczne i chóralne, występował z recitalami organowymi (wykonywał muzykę baroku, utwory współczesnych kompozytorów francuskich oraz własne improwizacje). Od 1920 wykładał w Państwowym Konserwatorium w Poznaniu, gdzie prowadził klasę organów i dyrygował orkiestrą. W 1927 zrezygnował z pracy pedagogicznej i całkowicie poświęcił się kompozycji oraz działalności koncertowej. W 1931 został honorowym członkiem The Organ Music Society w Londynie. W 1935 grono muzyków warszawskich przyznało mu Państwową Nagrodę Muzyczną. W latach 1935-39 prowadził w Poznaniu Miejską Orkiestrę Symfoniczną, propagując muzykę współczesną (Maurice'a Ravela, Alberta Roussela, Florenta Schmitta, Igora Strawińskiego, Tadeusza Zygfryda Kasserna, Tadeusza Szeligowskiego). We wrześniu 1939 w obawie przed aresztowaniem, ukrył się w szpitalu sióstr Elżbietanek, następnie wyjechał do Krakowa, a do Poznania powrócił w sierpniu 1945. Tu zmarł i został pochowany na Skałce Poznańskiej, w Krypcie Zasłużonych Kościoła św. Wojciecha.

 

Pozostałe wydarzenia:
MISTRZOWSKIE SYMFONIE – NOWOWIEJSKI 2017, 27. maja 2017, godz. 19:00
MISTRZOWSKIE SYMFONIE – NOWOWIEJSKI 2017, 4. czerwca 2017, godz. 19:00
KONCERT SYMFONICZNY - NOWOWIEJSKI 2017, 27. października 2017, godz. 19:00

 

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
mkidn 01 cmyk2017

 
 

Wróć